یوهان ولفگانگ فون گوته

( به آلمانی : Johann Wolfgang von Goethe) (زادهٔ ۲۸ اوت ۱۷۴۹ در فرانکفورت – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۸۳۲ در وایمار) شاعر، ادیب، نویسنده، نقاش، محقق، انسان‌شناس، فیلسوف و سیاست‌مدار آلمانی بود. او یکی از کلیدهای اصلی ادبیات آلمانی و جنبش وایمار کلاسیک و همچنین رمانتیسیسم به‌شمار می‌رود. وی یکی از مردان بزرگ فرهنگی قرون ۱۸ و ۱۹ اروپا و یکی از افراد برجستهٔ ادبیات جهان محسوب می‌شود. خانه یوهان ولفگانگ فون گوته در مجموعه سنت‌گرایی وایمار قرار دارد. گوته علاقه زیادی به نوشته‌ها و آثار شاعران ایرانی و فارسی داشت و شدیداً تحت تأثیر حافظ بود.

در اوایل سال ۲۰۲۰ میلادی دست نوشته‌هایی از یوهان گوته توسط تیم تحقیقات «فطرس مدیا» پیدا شد که نشان می‌داد گوته سعی در یادگیری رسم‌الخط عربی دارد. جمله «علی ولی‌الله» در این مشق‌ها بسیار تکرار شده بود. این دست خط‌ها بعد از دو قرن در منزل وی در وایمر موجود است. گواه این مطلب نگاشته کامل «علی ولی‌الله» در برگه ای جدا به شکلی بزرگ است که با نقش و نگاره‌ها تزیین شده. گوته مانند مسلمانان رسالت حضرت محمد را باور داشت که این ارادت او منجر به سرودن شعری در مدح پیامبر شد. همچنین در نمایشنامه معروف خود بنام "نغمه محمد"، پیامبر اسلام را به رودخانه ای تمثیل کرده است که در مسیر جریان خود همواره عظمت آن افزوده می‌شود و رحمت او بشریت را به سوی سرای جاودانه پیش می‌برد.

گلستان سعدی نخستین اثری بود که گوته را با ادبیات ایران پیوند زد و بعدها گلستان الهام بخش دیوان گوته شد. در سن پنجاه و نه سالگی ترجمه لیلی و مجنون اثر نورالدین عبدالرحمان جامی را مطالعه کرد و در شصت سالگی توفیق یافت "خسرو و شیرین" نظامی را مطالعه کند. در سال ۱۸۱۴ و در سن شصت و پنج سالگی کوتا، ناشر کتابهای گوته، ترجمه ای از هامر، مترجم معروف اتریشی را در دو جلد با نام غزلیات محمد شمس الدین حافظ را برای وی فرستاد. با مطالعه نخستین صفحات کتاب، گوته بیان کرد که "تا به حال نظیر آن را ندیده ام".

کتاب‌ها :

فاوست

رنج‌های ورتر جوان

خویشاوندی‌های اختیاری

دیوان غربی–شرقی

https://www.imna.ir/news/351898/%DA%AF%D9%88%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B4%DB%8C%D9%81%D8%AA%D9%87-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A8%D9%88%D8%AF

گوته بزرگ و قرآن کریم

دو سال پیش، 270 سال از تولد یوهان ولفگانگ گوته، نویسنده، متفکر، فیلسوف و دانشمند برجسته آلمانی، مردی با استعدادهای فراوان که برای همه جهان شناخته شده است، گذشت. آثار گوته به ویژه تراژدی «فاوست» به عنوان شاهکارهای ادبیات آلمان و جهان شناخته می شود. نقش برجسته گوته در فرهنگ و فلسفه آلمان برای عموم شناخته شده است. گوته به اتفاق آرا به عنوان یک نابغه و یکی از بزرگترین استادان ادبیات آلمان و جهان شناخته می شود. علاوه بر این، او یکی از با استعدادترین و تحصیلکرده ترین افراد قرن هجدهم بود. آثار گوته حوزه های شعر، نمایشنامه، ادبیات، الهیات، فلسفه و علم را در بر می گیرد. به گفته نویسنده و منتقد آلمانی فردریش شلوگل : "... شعر گوته طلوع هنر واقعی و زیبایی ناب است... محتوای فلسفی و حقیقت نهفته در آثار متأخر او را فقط می توان با غنای پایان ناپذیر شکسپیر مقایسه کرد".

علاوه بر این، گوته یکی از بنیادی ترین نوشته هایی را که یک اروپایی تا به حال درباره اسلام نوشته است، ارائه کرد. مجموعه ی شعر «دیوان غربی ـ شرقی» که در طول پنج سال خلق شد، از شرق مسلمان با همه تنوع و تغییرپذیری، اصالت و رمز و راز آن حکایت دارد. این اشعار را گوته تحت تأثیر شدید قرآن کریمی که خوانده بود سروده است. تصور او از جهان، معناي هستي، رابطه انسان و خدا به طور شگفت انگیزي با بينش اسلامي نسبت به اين مسائل منطبق است. بنابراین تمام دنیا هنوز در مورد وابستگی مذهبی گوته بحث می کنند. بسیاری از محققین، شاعر را اولین مسلمان اروپای مدرن می دانند که شوق شناخت خدا و رسولش را در دل مردم بیدار کرد.

مشخص است که گوته در سن 23 سالگی برای اولین بار قرآن را با ترجمه لاتین خواند. بعداً زبان عربی را فرا گرفت و توانست برخی از سوره ها را به صورت اصلی بخواند. او می‌نویسد: «سبک قرآن متعالی، سخت‌گیرانه و مهیب است، در جاهایی به سوی حق قیام می‌کند". هنگام صحبت در مورد ترجیحات مذهبی گوته، می توان گفت که او نه تنها به نفع اسلام انتخاب کرد، بلکه معنای آن، طرز تفکر و پایه های ایمانی را که قصد داشت در آن «زندگی کند و بمیرد»، پذیرفت.

اسلام در زندگی گوته، قبل از هر چیز تقدیری است که هر مسلمانی به آن اعتقاد راسخ دارد. در پاییز 1813، اندکی قبل از اینکه گوته کار بر روی دیوان غربی شرقی را آغاز کند، سربازی آلمانی یک نسخه خطی قدیمی عربی را از اسپانیا برای او آورد که حاوی آخرین سوره قرآن بود، سوره 114 ، سوره ناس. بعدها گوته به ترجمه این سوره پرداخت و سعی کرد معنای آن را بفهمد. او همواره این واقعه را نشانه ای الهی می دانست که بر او نازل شده بود. مشخص است که گوته عاشق خواندن قرآن بود، نه تنها در لحظات الهام خلاق، بلکه برای دوستان نزدیکش.

پاکی ایمان - این همان چیزی است که گوته سر لوحه ی همه استدلال ها در مورد قرآن قرار داد. شاعر بزرگ خواستار دست برداشتن از غرور و میل به تفسیر معنای کتاب بزرگ برمبنای توهمات خود شد. گوته از جستجوی ترجمه های جدید قرآن کریم که بتواند معنای آن را با دقت هر چه بیشتر بیان کند، دست برنداشت. گوته انسان را کاملاً تابع اراده الهی می‌دانست، اراده ی خالق یکتایی که این جهان را آفریده است. نویسنده معنای وجود انسان را در همین تسلیم ناگسستنی می یابد و این احساس تسلیم و تابعیت در برابر خداوند را اسلام می نامد. شاعر بارها این عقیده را بیان کرده است که در این معنا، خودش هم مسلمان است. گوته در 22 مارس 1832 درگذشت. شهادت هایی از سوی بستگانش وجود دارد که او درست قبل از مرگ بدون وقفه حرف“W” را روی سینه خود "ترسیم" می کرد. طبق یک روایت، این کلمه «الله» بود که او دوست داشت به عربی بنویسد.

نقل قولی از دیوان غربی-شرقی :

"آیا این مزخرف نیست؟

همه در غروری حقیرانه

ذات خود

فقط سعی می کنند جا بیفتند.

وقتی اسلام واقعا از طرف خدا فرستاده شده

بر همه ی ماست که در اسلام زندگی کنیم و بمیریم."

در یکی از قسمت های "دیوان" او می نویسد:

"آیا قرآن از ازل وجود داشته است؟

من در این مورد نمی پرسم.....

اینکه آن(قرآن)، کتاب کتابهاست،

بعنوان یک مسلمان موظفم که قبول کنم."

https://zen.yandex.ru/media/id/5e7a008d8378cf16138d1ad8/velikii-gete-i-sviascennyi-koran-609300ff4fade3788bc72cd8